Dankbaar

“Soms lijken mijn columns vooral te gaan over wat lastig is aan werken en leven met een visuele beperking” aldus onze blogger Iris Stekelenburg. Maar achter haar verhalen schuilt iets anders: dankbaarheid. In deze blog vertelt Iris waarom ze zich, ondanks haar beperking, een gelukkig en optimistisch mens voelt.

Aan het einde van het jaar reflecteer ik altijd. Wat is er gebeurd, privé en qua werk? Zo las ik mijn blogs terug en vind die soms een beetje zeurderig klinken. Terwijl ik van nature optimistisch ben. Positief over alles wat ik kan, ondanks mijn visuele beperking.

Een beperking die ik kan dragen

Mijn oogaandoening achromatopsie (totale kleurenblindheid) is aangeboren én stabiel. Niet progressief of later verkregen, ik weet niet beter. Ik zie geen vlekken, niet door een kokertje, geen wazig beeld. Mijn hele gezichtsveld is er, alleen… ik moet overal dichterbij om het goed te kunnen zien. Of iets nu honderd meter verderop is of 10 centimeter van me af. Fel licht vang ik op met donkere contactlenzen, zonwerende screens en buiten een zonnebril. Ik zie alles in 100 tinten grijs, zoals op een zwartwitfoto. Dus voor mij geen adembenemende blauwe lucht of prachtige paarse heide. Maar ik geniet van lijnenspel, schaduwen en perspectief. Het is mijn kijk op de wereld.

Ik zie niet veel, maar ik kijk goed

Voor mijn werk en privé maak ik foto’s. Meestal zijn ze prima gelukt. Mensen verbazen zich daarover en ik eigenlijk ook. Mijn moeder zei het al: “Iris ziet niet veel, maar ze kijkt goed.” Waarschijnlijk is dat het.

Mobiel met slimme keuzes

Ik ben mobiel en daar ben ik blij om. Vanaf mijn woonplaats Den Hoorn op Texel reis ik per fiets, bus, boot en trein naar mijn opdrachtgevers. Om energie te besparen kies ik soms voor de Valys-taxi. Wat een mooie voorziening is dat! Of ik rijd met iemand mee. Fijn om die keuzevrijheid te hebben.

Met karakter én hulp kom je ver

Ik maak makkelijk contact en durf – na 57 jaar – steeds beter hulp te vragen. Iemand zei laatst: “Je hebt je karakter mee.” Dat zal zeker schelen. Ook mijn opvoeding speelt een rol. Mijn ouders lieten mij alles eerst zelf proberen. Als iets niet lukte, bedachten we een oplossing. Los fietsen ging niet, dus kwam er een tandem. Bladmuziek lezen ging goed, dus mijn moeder hoefde niet alles in grote noten over te schrijven. Toen ik het huis uit was, probeerde ik opnieuw te fietsen en lukte het wel. Nu wissel ik het af: tien minuutjes op de fiets naar de boot gaat prima, voor een ontspannen tocht nemen mijn man en ik de tandem.

Fijn wat ik zonder hulpmiddelen kan

Boeken en mijn computerscherm kan ik zonder hulpmiddelen lezen. De standaardvergroting is voor mij genoeg. Op mijn telefoon gebruik ik de lettergrootte ‘enorm’, al vind ik dat zelf nogal meevallen.

Ik heb mooie opdrachten en fijne opdrachtgevers. Soms komt mijn ervaringsdeskundigheid zelfs van pas. Ik ben gezond, heb een goede balans tussen werk en privé en lieve familie en vrienden. Dat maakt dat ik mij heel gelukkig voel. Ik heb een visuele beperking, maar die beperkt me nauwelijks. Daar ben ik dankbaar voor!