Een leven lang leren

Tijdens een intensieve training op haar werk probeert Ellen Koudijs overzicht te houden terwijl post-its verschuiven, ideeën elkaar opvolgen en het tempo hoog ligt. Wat vraagt dit van haar als professional met een visuele beperking? En levert het haar juist ook wat op?

Een cursus volgen is waardevol, maar een uitdaging als je niets kunt zien. In deze blog deelt Ellen hoe zij focus houdt, grenzen bewaakt en toch voluit meedoet.

Overzicht houden

In rap tempo worden de post-its op de flap geplakt. Mijn medecursisten lezen hardop voor wat ze erop hebben geschreven. Uit alle macht probeer ik te onthouden hoe het overzicht verandert. Tegelijk graaf ik in mijn geheugen of er nog iets op mijn eigen post-its staat dat er tussen hoort. De docent verschuift de briefjes. “Dit is toch meer een dieperliggende oorzaak, deze meer een waarneming, ah hier zie ik een redeneerlijn.” ondertitelt hij.

Cursus op het werk

Ik ben op mijn werk en volg de training ‘Van buiten naar binnen’ over vormgeven van open beleidsprocessen. De cursus is verdeeld over acht dagen en heeft steeds nieuwe gastsprekers. Vandaag zijn de docenten gelukkig adequaat in het goed vertellen wat ze presenteren.

Het tempo is hoog dus ik moet me flink concentreren om hen bij te houden. De te volgen stappen worden uitgelegd en we oefenen ermee. De post-its van hierboven was zo’n oefening. Onze casus van vandaag is ‘De hypernerveuse samenleving’: wat gebeurt er als je vanuit verschillende invalshoeken naar dat probleem kijkt? Ik heb me ingeleefd in de jongeren en een mede-cursist allerlei uitspraken laten opschrijven die ik mijn kinderen de hele dag hoor doen.

Intrigerend

De casus van de hypernerveuse samenleving intrigeert me. Alle digitale mogelijkheden stellen mij juist in staat veel meer zaken zelf te doen. Mijn telefoon vormt een onmisbare verbinding met het leven dat ik leid. Mijn woon-werk-verkeer organiseren, checken of het droog blijft voor ik naar buitenga, achtergrond informatie voor mijn werk opzoeken en ga zo maar door.

Word ik daar ook hypernerveus van? Ik geloof van niet, maar ik sta wel altijd aan, reageer op ieder bliepje dat mijn mobiel geeft. Mijn goedziende collega’s zijn meestal nog veel sneller met factchecken, rapporten downloaden en stukken uit ons archief opduiken. Het gevoel hen niet bij te kunnen houden, overvalt me soms.

Grenzen bewaken

Het gevoel dat ik me veel harder moet focussen dan de andere deelnemers van deze cursus, omdat ik anders kwijt ben waar de post-its heen geschoven zijn, zit op de grens van wat ik kan bijbenen.

Zou ik dan moeten vragen of het tempo van de cursus omlaag kan? Nee, natuurlijk niet! Ik doe gewoon mee, veel te belangrijk voor mij. Bovendien ervaar ik ook vandaag weer dat mijn focus iets oplevert. Al een paar keer heb ik net die vraag gesteld waar een ander niet aan dacht.

Ik kruip vanavond wel heel vroeg mijn bed in om te compenseren. Dan kan ik morgen weer fris aan het werk!