Een paar ogen op afroep

Wat als je software of brailleleesregel een bestand toch niet (helemaal) kan lezen? En als collega’s het te druk hebben om je te helpen? Een paar ogen op afroep zijn dan heel welkom, aldus Ellen Koudijs in deze blog. Ellen is blind en werkt als senior beleidsmedewerker bij het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.

In principe kan ik met mijn software en brailleleesregel alles dat digitaal is lezen. Een enorme vooruitgang waar ik tijdens mijn studietijd nog van droomde. Inderdaad in principe. Want er zijn nogal wat uitzonderingen!

Digitaal niet altijd toegankelijk

Een niet goed opgemaakte pdf? Onleesbaar voor mij. Met de hand bijgeschreven commentaren? Ook niet handig. Track changes van verschillende lezers? Ik ben al gauw de draad kwijt. Een ingevoegd screenshot? Ziet mijn software als plaatje en wordt niet voorgelezen. Of een bewerking kan alleen met de muis gedaan worden. En die gebruik ik niet.

Niet dagelijks

Ik kom dit soort situaties niet elke werkdag tegen, maar best vaak. Zeker als deadlines in de buurt komen, gebruiken goedziende collega’s de methode die voor hen het snelst werkt. Ze vergeten dan onbedoeld dat dit voor mij niet goed werkt.

Op mijn beurt zet ik bij haastklussen hulptroepen in. Ik haal er een collega bij die het betreffende tekstje voorleest, in platte tekst omzet of het document voor mij bewerkt. Als ik thuiswerk heb ik gelukkig ook vaak iemand in de buurt die op mijn scherm kan kijken of mijn muis kan bedienen. En ook dan helpt even bellen met een collega me uit de brand.

Ondersteuning

Er bestaan voorzieningen waaruit ondersteuning voor dit meekijken kan worden gefinancierd. Het probleem is alleen dat ik nooit van tevoren weet wanneer het zich zal voordoen. Het speelt negen van de tien keer op een moment dat de deadline in zicht is en mijn collega’s ook overlopen qua werk.

Loslaten

Wat ook werkt is loslaten. Ik laat zo’n taak aan een ander. Mij kost het veel meer tijd en inspanning om de taak goed uit te voeren dan die goedziende collega. Een stuk lay-outen duurt bij mij lang, terwijl die collega het in vijf minuten klaar heeft. Niet leuk natuurlijk. Ik moet er dan blind op vertrouwen dat het eindresultaat wordt zoals ik het in gedachten had en liever doe ik mijn werk van A tot Z zelfstandig.

Op afroep

Het liefst heb ik daarom ogen op afroep beschikbaar. Niet iedereen kan dat zo maar doen. Het blijkt toch wel nuttig om iemand te laten meekijken die weet wat hij leest; het gaat dus niet simpelweg om een paar ogen.

Ik verbaas me er keer op keer over hoe snel een goed ingevoerde collega een stuk tekst kan overzien, de goede passage knipt en plakt en ondertussen het lettertype overal hetzelfde maakt.

Dienst wederdienst

Maar waar haal je zo’n paar op afroep beschikbare ogen vandaan? Tot nu toe zijn het mijn directe collega’s die zonder protest en onvermoeibaar hun ogen aan mij lenen. Wie weet houd ik daarom zo van samenwerken en investeer ik bewust in die relaties. En zal ik zo’n collega altijd te hulp schieten als dat kan.