Herkenbaar en onthouden

Hoe is het om als iemand met een visuele beperking weer tussen oude collega’s te zijn? En wat maakt dat je je gezien en onthouden voelt? In deze blog deelt Ellen Koudijs haar persoonlijke ervaring.

Vrij kort na elkaar was ik de afgelopen maanden uitgenodigd voor feestjes ter ere van de pensionering van (oud) collega’s. En er viel mer iets op.Het voelde als een reünie, trip-down-memory-lane en ik voelde me gezien.

Feestje 1 – meteen vertrouwd

Met een oud-collega spreek ik af op station Bilthoven. Ik leid haar via de route die ik jaren geleden dagelijks liep feilloos naar de locatie. Zij twijfelt geen seconde aan mijn richtingsgevoel en geheugen en gezellig kletsend arriveren we ruim op tijd.

Mijn oud-collega omschrijft wie ze ziet binnenkomen en ik koppel de goede naam aan de persoon. We hebben de grootste lol. Allerlei mensen komen naar me toe, ze weten mijn naam, waar ik nu werk en informeren hoe het gaat. Op mijn beurt stel ik onbekenden aan elkaar voor.

Sommige mensen heb ik ruim twintig jaar niet meer gezien, volgens mijn oud-collega zijn ze grijs en best oud geworden. “Dat geldt voor ons vast ook” fluistert ze me toe. Het leuke is dat stemmen eigenlijk niet veranderen. Bij het horen van de klanken ben ik meteen terug in de tijd. Zelfs mijn allereerste leidinggevende is er en we halen herinneringen op. Hij zag mijn beperking niet als probleem en nam me aan.

Ook het afscheidssymposium zelf roept herinneringen op. Onderwerpen en sprekers van destijds passeren de revue en ik geniet.

Feestje 2 – mensen een plek geven

Op Utrecht centraal treffen een oud-collega en ik elkaar. We vervolgen onze weg naar de feestlocatie met de auto. De locatie zou het OV voor mij lastig vindbaar zijn geweest.

We zijn vroeg, want zij verzorgt een programmaonderdeel en moet wat voorwerk doen. Ik drink een kop koffie en wil net mijn werkmail checken als de eerste bekende opduikt. Steeds als ik weer alleen ben, spreekt een volgende bekende me aan. Deze pensionado is uit een recentere werkkring, maar ik moet aardig in mijn geheugen graven om iedereen te kunnen plaatsen. Mijn naam weet iedereen dan weer wel.

Houvast vinden in lawaai en drukte

Na het programma is er een borrel. Al gauw is het een kakafonie om me heen. Normaal voel ik me dan verloren, maar nu niet. We vinden een hoekje waar directe collega’s van toen zich verzamelen en hebben enorm plezier.

Waar het echt om draait: herinnerd worden om wie je bent

De herinneringen die we ophalen gaan over het werk en de collega’s. “Weet je nog toen we met die enorme sneeuw in Parma zaten?” “We liepen altijd achter jou aan naar de juiste vergaderzaal, want jij wist de weg.”

Geen enkele keer vraagt of zegt iemand iets over mijn beperking. Dat is ook logisch, want ik ben en blijf gewoon hun oud-collega. Wel één met een hoge herkenbaarheidsfactor, waardoor iedereen mij en mijn naam heeft onthouden.