Mijn kracht is mijn valkuil

Iris Stekelenburg (57) heeft al meer dan dertig jaar een tekstbureau. In haar blogs deelt ze hoe het is om als tekstschrijver met een visuele beperking te werken. Maar juist dít onderwerp – schrijven over werken met een beperking – vindt ze opvallend lastig. Waarom eigenlijk?

Over mijn herkenningsstok of kleurendetector schrijf ik moeiteloos een blog. Maar schrijven over werken met mijn beperking, gaat een stuk lastiger. Hoe kan dat?

Gewoon doen

Komt het omdat ik al meer dan dertig jaar ‘gewoon’ probeer mee te doen? Eerst als redacteur bij een uitgeverij en later als zelfstandige met een eigen tekst- en redactiebureau? ‘Als niemand er maar last van heeft dat ik slechter zie’, denk ik regelmatig. Of: ‘Als ik maar niet langzamer werk dan anderen’ en ‘Als ik maar geen fouten maak… Zoals die keer dat ik per ongeluk een zwart-witfoto plaatste bij een tekst over Roze Maandag.’

Doorzettingsvermogen

Ik leg de lat hoog en meet mezelf aan anderen, maar iemand zag juist mijn visuele beperking als kracht. Toen ik net klaar was met mijn studie aan het hbo voor boekhandel en uitgeverij, vroeg ik aan diegene: “Stel dat ik solliciteer, er is ook een kandidaat die niet slechtziend is en verder zijn we even goed. Dan weet ik wel wie ze nemen.” Daar dacht mijn gesprekspartner anders over: “Misschien nemen ze jou wel vanwege je doorzettingsvermogen.” Dat was een eyeopener!

Mijn oogaandoening als pluspunt

Mijn visuele beperking is nooit een probleem gebleken bij het krijgen van klussen. Wanneer ik een opdrachtgever voor het eerst ontmoet, geef ik direct aan dat ik een oogaandoening heb, maar dat het geen invloed heeft op mijn werk. Sterker nog, ik heb tegenwoordig enkele klussen waarbij ik mijn ervaringsdeskundigheid juist kan inzetten. Daar is het een pluspunt.

Hulp vragen

Al vond ik het bij de instructie over deze website – waarop je mijn blog nu leest – moeilijk om aan te geven wat ik nodig heb. Zat ik toch weer met mijn toneelkijkertje naar een powerpointpresentatie in de verte te kijken, terwijl het prima via een beeldscherm dichterbij geregeld kon worden. Kwestie van even aangeven en hulp vragen.

Misschien is dat wel de kern: niet alles zelf willen doen, maar hulp durven vragen. Want alles zelf willen doen, is mijn kracht maar ook mijn valkuil. Ik blijf oefenen!