One size fits all, of toch niet?

Toegankelijkheid wordt vaak ingericht alsof één oplossing voor iedereen moet werken. Maar zo simpel is het niet. In deze vlog laat Ellen Koudijs zien hoe nieuwe toegangspoortjes in haar kantoorpand onverwachte drempels opwerpen. Met een vleugje eigenwijsheid maakt ze duidelijk dat echte toegankelijkheid draait om keuzevrijheid, niet om één voorgeschreven route.

Wat voor de eén werkt, werkt voor een ander juist niet. Gelukkig maar, want anders zou het heel saai worden. Daarom bestaan er meerdere oplossingen voor een probleem, leiden er vele wegen naar Rome en heb je bijna altijd een keuze.

Slechts éen manier

Het grappige is dat dit niet lijkt te gelden als het gaat om mensen met een beperking. Neem nu de toegankelijkheid van ons kantoorpand, het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Onlangs zijn daar nieuwe toegangspoortjes geplaatst. De vorige schoven open, de nieuwe draaien. Met een rolstoel of geleidehond pas je er niet door en als je niet ziet of er iemand vanaf de andere kant doorheen wil, is gebruik van de tourniquet ook lastig. Als je ervoor staat, hoor je namelijk niet of het poortje al draait.

Daarom is er een minder-validen-sluis geplaatst, helaas is de software hiervan nog te gevoelig en komt niet iedereen met een beperking er zonder kleerscheuren doorheen. Vooral mensen met geleidehond of rolstoel komen hier in de problemen. Terwijl het draaipoortje voor hen al helemaal geen oplossing is. Voor mij levert de sluis geen problemen op, behalve dat ik ervoor moet omlopen. Ik kan dus kiezen welke toegang ik gebruik. Hoewel, het is de bedoeling dat iedereen met een beperking de sluis neemt. De geleidelijn loopt dan ook alleen via deze ingang. Ondertussen wordt er trouwens wel gewerkt aan een oplossing voor de minder-validen-sluis.

Eigenwijze taststokgebruiker

Ik heb alleen een taststok en kan de sluis prima door. Maar stiekem neem ik soms de tourniquet, al is dat eigenlijk niet de bedoeling. Dit doe ik meestal als ik samen met een collega ben. Als je binnen bent, heb je weer keuzes. Je gaat naar de lift, naar de roltrap of naar onze regenboogtrap die naar het deel leidt waar ik werk. De geleidelijn gaat echter alleen naar de lift. Voor mij is dit een onlogische en onhandige route, bovendien zeker niet de kortste. Ik neem dus – eigenwijs als ik ben – gewoon de route zonder geleidelijnen, via de regenboogtrap.

Afsnijden

Een vergelijkbare afsnijd-route volg ik op het station. De officiële ribbelroute loopt ook daar via een omweg. Natuurlijk snap ik dat er bij het toegankelijk maken van een route of gebouw keuzes gemaakt moeten worden en dat de grootste gemene deler wordt gevolgd. Ik pas daar blijkbaar niet in of wil er niet in passen. Ik volg net als mijn goedziende collega’s de snelste weg.

Of zoals een oud collega van mij het altijd zei: “Blinden en slechtzienden zijn net mensen je hebt ze in alle soorten en maten.” Dat geldt ongetwijfeld ook voor iedereen met een andere beperking. Je volgt de weg die voor jou het beste is. Al wordt zo’n eigenwijze keuze niet altijd gewaardeerd.