Onzichtbaar werk

Ellen Koudijs doet op haar werk hetzelfde als haar collega’s: vergaderen, lezen, schrijven en organiseren. Maar wat vaak onzichtbaar blijft, is hoeveel extra denkwerk, voorbereiding en energie daarvoor nodig is als je blind bent. In deze blog laat Ellen zien hoeveel werk er soms schuilgaat achter ogenschijnlijk gewone werkdagen.

Mijn werk doe ik, de hulpmiddelen daar gelaten, net als mijn collega’s. Ik lees, schrijf en vergader wat af op een dag. Het tempo van mijn spraaksoftware voer ik op. Echt diagonaal lezen lukt niet, maar ik kan daardoor wel snel lezen en spring met sneltoetsen door de tekst. De mailtjes die ik schrijf, de gesprekken die ik voer, kosten mij vermoedelijk net zoveel energie als een ander. Toch slurpt een werkdag energie. Hoe kan dat dan?

De werkdag begint eerder

Het begint al als ik de deur uitga. Obstakels op de stoep, mensen turend op hun telefoon op de geleidelijn op het perron, zoeken naar de deur van de trein. Dan in de stroom mee opzoek naar een vrije plek, bij aankomst laveren over het drukke station, fietsers ontwijken bij mijn korte wandeling, horen welke lift opengaat en ga zo maar door.

Met kleine kinderen

Vroeger had ik er al een halve dag opzitten voor mijn werkdag begon. Ik bracht onze kinderen naar de kinderopvang en later school. De deur van de kinderopvang had een touchscreen waarop ik een toegangscode moest intypen. Speciaal daarvoor had ik een malletje met gaatjes gemaakt, zodat ik de cijfers kon vinden. School kende meer hindernissen. Een druk schoolplein, op tijd de school in zien te komen, tassen en bekers op de goede plek, kinderen in de klas en tussen ouders en kinderen door slalommen de school uit. Op een holletje naar het station waar ik net mijn trein kon halen.

Natuurlijk helpen mensen je. Ik was altijd super blij als ik op het schoolplein die ene vriendin trof die zei: “Zal ik jouw kinderen meenemen de klas in? Dan kan jij op je gemak naar de trein.” Maar het zelf doen, vond ik belangrijk.

Altijd vooruitdenken

“Hoe kom ik op de vergaderlocatie?”, ” Waar vind ik het toilet?”, ” Wie kan helpen in het bedrijfsrestaurant waar het zelfbediening is?” Of trivialer: “Welke smaak thee is dit?”, ” Vind ik mijn jas aan de kapstok?”, ” Is het licht aan?”

Vragen waar ziende collega’s doorgaans niet over na hoeven denken. Zij wandelen al bellend naar de vergadering, schieten nog gauw de wc in, pakken het theezakje waar ze op dat moment zin in hebben en halen zonder nadenken hun jas van de kapstok.

Een sport op zich

Ik geniet ervan dit soort bijzaken op een werkdag zelfstandig te doen. Ik gebruik trucjes om mijn jas terug te vinden, weet hoe de lichtschakelaar staat als het licht aan is, probeer vergaderingen zelf te organiseren, zodat ik invloed heb op de locatie. Meestal vergeet ik dat ik extra denkwerk, voorbereiding of stappen zet om mijn werk net als mijn collega’s te doen.

Doodmoe

Toch ben ik vaak verrast als ik na een lange werkdag gesloopt op de bank zit. Ik wil koste wat kost meedoen in het ‘normale werkende leven’. Zichtbaar zijn in mijn werk. Daarvoor moet ik dagelijks heel wat onzichtbaar werk verzetten.