Reizen met het openbaar vervoer voor mijn werk

Reizen met het openbaar vervoer is voor veel mensen vanzelfsprekend. Voor Maks Oosterbaan is het dat allerminst. Voor een zakelijke afspraak begint zijn werkdag al de avond ervoor, met plannen, scenario’s en extra tijd. Onderweg wil hij vooral één ding: zelfstandig en professioneel aankomen.

Ik loop het perron op en op dat moment zie ik in mijn ooghoek een trein wegrijden, van een ander perron. Direct schiet de spanning door mijn lijf. Sta ik wel goed? Kom ik nog op tijd bij mijn afspraak? Het is zo’n moment dat voor veel reizigers misschien een lichte irritatie oproept, maar voor mij veel meer betekent.

De voorbereiding begint al eerder

Voor mij begint een zakelijke afspraak dus niet op het moment dat ik de trein instap. De avond ervoor check ik al de route via de reisplanner en bekijk ik met Google Maps hoe ik van het station naar mijn afspraak loop. Welke uitgang moet ik hebben? Hoe groot is het station? Waar staan de trams en bussen?

Ik werk verschillende scenario’s uit en bouw extra tijd in. Niet omdat ik dat leuk vind, maar omdat het nodig is om straks zelfstandig en met vertrouwen te kunnen reizen.

Onderweg: zelfstandig, maar niet zonder obstakels

Dankzij die gedegen voorbereiding ligt de basis voor een goede reis. Een goede voorbereiding is tenslotte het halve werk. Mits er onderweg niets verandert. Want zodra er iets afwijkt, een perronwijziging bijvoorbeeld, komen alle bedachte scenario’s tegelijk voorbij en trek ik een arsenaal aan hulpmiddelen open.

Ik kan prima zelfstandig navigeren op een station. Maar het wordt lastig wanneer technologie tekortschiet. Vertrekborden staan vaak niet aan het begin van het perron, waardoor je onnodig ver moet doorlopen om te checken of je goed staat. En op sommige stations hangen die borden voor mij net iets te hoog om de tekst goed te kunnen lezen.

De spanning loopt op. Ik merk dat ik geïrriteerd raak.

Dan pak ik mijn eerste hulpmiddel: mijn telefoon. Ik zoom met mijn camera in op het vertrekbord totdat de tekst leesbaar wordt. Opluchting. Ik sta goed.

Maar zo soepel gaat het niet altijd. Vooral bij overstappen kan het misgaan. Ik gebruik dan de NS-perronapp om te checken waar mijn trein stopt. Alleen: je kunt geen specifieke trein selecteren. Je moet het perron al weten. En juist dat is soms het probleem.

In het uiterste geval vraag ik het aan een NS-medewerker. Ze zijn vrijwel altijd behulpzaam, maar toch voelt die stap voor mij als een laatste redmiddel. Niet omdat ik geen hulp wil, maar omdat ik zo graag zelfstandig wil blijven.

Professioneel aankomen kost energie

Mijn werkdag begint dus niet bij de eerste kop koffie, maar al in de trein. En dat maakt dat een zakelijke afspraak niet altijd ontspannen start. De voorbereiding begint de avond ervoor en onderweg ben ik continu aan het schakelen.

Ik bouw bewust extra tijd in, zodat ik rustig kan binnenkomen en niet gehaast een gesprek inga. Lukt dat niet omdat het tegenzit, dan neem ik altijd even een moment voor mezelf om te ‘landen’. Pas daarna kan ik echt professioneel aanwezig zijn.

Wat helpt echt?

Wat echt helpt, is betrouwbaar openbaar vervoer. En dan heb ik het vooral over duidelijke perroninformatie, goed leesbare vertrekborden en technologie die doet wat ze belooft.

Vaak red ik me wel. Als ik te laat ben, praat ik me er meestal uit en is er begrip. Maar dat neemt de frustratie niet weg als ik vertraging oploop door een plotselinge perronwijziging.

Inclusie zit voor mij niet in grote woorden, maar in kleine, praktische keuzes.

Tot slot

Heel veel gaat goed. Daarom laat ik me niet beperken en reis ik met het openbaar vervoer: privé én zakelijk. Ondanks de extra voorbereiding blijft reizen met het openbaar vervoer voor mij de beste keuze, ook met een visuele beperking.

Maar één wens wil ik toch uitspreken: stop met het onnodig wijzigen van perrons. Dat is niet alleen frustrerend voor mensen met een visuele beperking, maar voor alle reizigers. Als een kudde schapen rennen we met z’n allen naar het andere perron.

En eerlijk? Dat kan echt beter.