Vervangende ogen: hoe een geleidehond het verschil maakt op het werk

Eigenlijk zou Bart deze blog schrijven. Maar ditmaal laat hij het over aan mij, zoals hij wel meer aan mij overlaat. Leek hem toepasselijk wanneer ik, zijn geleidehond, eens aan het woord kom, met name omdat het 29 april de Internationale Dag van de Geleidehond is. Vooruit: ik maak eenmalig een uitzondering, maar dan vertel ik wel het ware verhaal.

Mocht je me nog niet kennen, omdat je de eerdere blogs van mijn baasje niet gelezen hebt: mijn naam is Pasha. Ik ben een golden retriever en al vijf jaar de blindengeleidehond van Bart. We delen samen een baan aan de Radboud Universiteit in onze woonplaats Nijmegen. Bewust zeg ik ‘delen’, want het voelt echt als een duobaan. Sterker nog: ik sluit niet uit dat Bart het aan mij te danken heeft dat hij hier werkt.

Nooit vergeet ik ons bezoek dat aan deze baan voorafging, wat jullie mensen een ‘sollicitatiegesprek’ noemen. Die leidinggevende kon haar ogen niet van mij afhouden, dus ik gooide extra charmes in de strijd. Dat deed ik ook toen Bart en ik twee weken later als proef een dagje mochten meelopen. Bart volgde, ik stal de show.

Blikken vol bewondering

Inmiddels werken we hier ruim twee jaar en ik vind het fantastisch. Als we op kantoor arriveren staat er altijd een drinkbak met vers water voor me klaar, naast een heerlijk kussen. Daar mag ik dan op uitrusten, en dat is nodig, want ik begeleid Bart elke ochtend van huis naar de bushalte en van de universiteitsbushalte naar zijn bureau. Onderweg leid ik hem veilig langs obstakels waar hij vaak geen weet van heeft: op- en afstapjes, pilaren en half openstaande deuren. Ik ben dus zijn vervangende ogen.

Eenmaal op kantoor duikt Bart achter zijn laptop en praat hij bij met collega’s. Liggend op mijn kussen probeer ik dan mijn ogen te sluiten, maar dat is soms lastig door de starende blikken vol bewondering. Regelmatig hoor ik dat mijn aanwezigheid een huiselijke en rustgevende sfeer geeft. Bart werkt hier als contentspecialist, wat het met terugwerkende kracht opmerkelijker maakt dat hij zijn blog ditmaal niet zelf schrijft. Want een blog maken mag je toch zeker verwachten van iemand die op een communicatieafdeling werkt?

Bij toestemming aaien

Maar communiceren doe ik ook. Zelfs op een hoger niveau, ik heb er tenminste geen woorden voor nodig. Zodra Bart mijn tuigje omdoet, weet ik dat we op pad gaan: naar een vergadering of interview, soms in een ander gebouw op de campus. Dan lopen we door het groen en mag ik regelmatig even los om te rennen. Heerlijk, vooral voorafgaand aan een interview met een onderzoeker waarin ik moet meeluisteren naar ingewikkelde, wetenschappelijke theorieën.

Nee, geef mij maar de pauzes. Leuk als collega’s mee naar buiten gaan, dan gaat mijn tuigje af en laat ik me uitgebreid aaien. En lig ik op kantoor zonder tuigje in mijn mand, dan mag aaien alleen na toestemming van Bart. Een afspraak waar iedereen zich aan houdt. Fijn dat ik bij deze werkgever welkom ben. En laten we eerlijk zijn: intern fungeer ik meteen als visitekaartje en uithangbord ineen.

Is alles positief? Veel wel, al maakte ik eenmaal mee dat ik niet mee kon naar een interview omdat de interviewkandidaat vooraf aangaf bang te zijn voor honden. Toen moest ik in m’n mand blijven, terwijl Bart verderop in de gang in een kamer het interview deed. Misschien beter ook: het was een interview met een internationale onderzoeker, waardoor het Engelse gestuntel van Bart mij bespaard bleef. Soms zorg ik voor geluidshinder, als ik lig te piepen tijdens een droom of als ik enthousiast slurp uit mijn drinkbak. Ook moest ik eens tijdens een vergadering overgeven. Collega’s reageerden toen bezorgd en schoten direct te hulp. Dat ontroerde me: ik zorgde voor verbondenheid. Als dank voor hun hulp stonden er een dag later chocolaatjes voor hen klaar. Toegegeven: het was niet ik die dat regelde, maar Bart. Ach ja, zo helpen we elkaar.