Bijbaan in de horeca met een visuele beperking

Brent de Ruiter (16) ziet zo’n 30 procent, heeft wiebelogen (nystagmus) en zijn brillenglazen hebben een sterkte van -17. Hij wil heel graag de horeca of de zorg in en heeft daarom alvast een bijbaan bij woonzorgorganisatie Huis ter Leede in Leerdam.

“Hoe mijn oogaandoening heet, moet je maar aan mijn moeder vragen, die naam maakt mij ook echt niet uit”, zegt Brent. Congenitale stationaire nachtblindheid type 2 is ook niet iets dat je gemakkelijk onthoudt

Brent heeft op de basisschool in zijn woonplaats Heukelum gezeten. De middelbare school volgt hij bij Bartiméus Zeist. Brent doet nu vmbo-kader en zit in het examenjaar. Hierna wil hij graag naar de beroepsbegeleidende leerweg (BBL) op het mbo. “Dan ga je één dag per week naar school en vier dagen per week werken”, vertelt hij. “Ik wil het liefst gaan werken in de horeca als kok, maar het kan ook nog de zorg worden.”

Opstap naar het echte werk

“Toen ik 14 was, wilde ik graag meer sociale contacten en geld verdienen is natuurlijk altijd fijn” aldus Brent. “Daarom ben ik samen met mijn moeder op zoek gegaan naar een bijbaan die bij me past. We kwamen uit op afwashulp bij camping De Lievelinge in Vuren.” Dit is een plek die open staat voor alles en iedereen, binnen bepaalde grenzen natuurlijk.

Brent heeft daar verteld dat hij niet goed ziet en aangegeven dat hij het graag hoort als hij steken laat vallen, zeker ook als dat komt door zijn zicht. “Ik heb echt het gevoel dat ik hier helemaal geaccepteerd word zoals ik ben.” Toch is Brent op zoek gegaan naar een andere bijbaan. “De camping is van het najaar tot het voorjaar gesloten, daarom zocht ik een baantje dat ook in de wintermaanden kan.”

Via Marcel Bode, een goede vriend van zijn ouders en teamleider wijkverpleging, zag Brent de vacature gastheer/gastvrouw in het restaurant van Huis ter Leede. Brent vertelt: “Mensen eten hier tussen de middag warm. Ik zorg dat de maaltijd vanuit de keuken bij hen op tafel komt.” Soms wenkt iemand Brent om hem iets te vragen, en ziet hij dat niet. “Dat is wel lastig”, geeft hij aan. “Ik heb verteld dat ik slecht zie. Maar sommige mensen hebben dementie en zijn dat allang weer vergeten.”

Die tafel daar

Ook is het niet handig als iemand zegt: “Wil je de mensen daar aan die tafel even een toetje brengen?” Brent heeft dan geen idee waar hij naartoe moet. Handiger is het als de aanwijzing concreet is. Bijvoorbeeld: de tafel links achterin bij het raam, waar vier mensen zitten. Brent: “Ik ben van plan een keer ervaringsbrillen van school mee te nemen. Dan kunnen mijn collega’s ervaren hoe het is om met veel minder zicht een komkommer te snijden.”

Brent rijdt de tien kilometer naar zijn werk op de fiets. Dat gaat bijna altijd goed. “Ik fiets liever een keer ergens tegenaan dan dat ik tot mijn tachtigste binnen zit, afhankelijk ben van anderen en nooit wat meemaak”, licht hij toe. Dit is ook de instelling van zijn moeder Miranda de Ruiter: “Natuurlijk houd ik mijn hart vast, maar ik vind dat je je leven niet door angst moet laten beheersen en dat probeer ik op Brent over te brengen. Dat lijkt aardig te lukken.”

Ik laat me niet beperken

Als Brent straks naar het mbo in Nieuwegein gaat, zal hij met het openbaar vervoer reizen. “Dat heb ik nog niet vaak gedaan”, geeft hij aan. “Maar het enige dat er kan gebeuren, is dat ik in de verkeerde bus zit. Ik laat me niet beperken door mijn beperking!”

Auteur: Iris Stekelenburg