Dramatherapeut als je bijna niets ziet

Voor Georgette Oudheusden (53) was het vanwege haar visuele beperking lastig om een baan te vinden als vaktherapeut drama. Daarom besloot ze voor zichzelf te beginnen. Dat pakte onverwacht goed uit.

Georgette heeft achromatopsie en ziet zes procent, alles in grijstinten en draagt donkerbruine lenzen tegen het licht. Na haar opleiding als vaktherapeut drama, solliciteerde ze naar diverse banen. “Ik schreef in mijn brieven dat ik slechtziend ben en werd nooit uitgenodigd. Tot ik het niet meer benoemde.”

Georgette mocht op gesprek en vertelde over haar slechtziendheid. Ze wist zichzelf goed te presenteren en liep een dag mee. Vervolgens trapte de werkgever op de rem en zag het toch niet zitten vanwege haar visuele beperking.

Noodgedwongen ondernemerschap

Na de laatste afwijzing besloot Georgette om voor zichzelf te beginnen. “Ik startte Tableau, praktijk voor dramatherapie en training, gespecialiseerd in sociale en emotionele ontwikkeling. Ik verspreidde flyers en schreef mails aan verwijzers, zoals huisartsen. Op advies vroeg ik een Wajong-uitkering aan als vangnet. Langzaam maar zeker groeide mijn cliëntenbestand en tegenwoordig heb ik zelfs een wachtlijst.”

Bekend maakt bemind

Georgette begon met een sociale vaardigheidstraining voor kinderen en hun ouders. “Ik vertelde direct over mijn visuele beperking en stond daar zelf van te kijken. Ik merkte dat het veel duidelijkheid gaf. Als kinderen met hun hoofd schudden of knikken als antwoord, zie ik het niet. Het is handig als ze weten hoe dat komt.”

“Want bekend maakt bemind, ontdekte ik. Eigenlijk oordeelt niemand. Daar was ik bang voor. Dat mensen denken: ‘Hoe kun je een goede therapeut zijn als je gezichtsuitdrukkingen of lichaamstaal niet ziet?’ Er zijn zoveel andere dingen waarop ik let en die ik aanvoel. Als iemand zich dat niet kan voorstellen, passen we niet bij elkaar.”

Georgette zet haar slechte zicht ook selectief in tijdens haar werk met cliënten, zoals ervaringen met gepest worden en anders zijn.

Samenwerken

Mêlanie van Wilsem is psychomotorisch therapeut en ontmoette Georgette in 2012 op een netwerkbijeenkomst van vakgenoten in hun woonplaats Deventer. Waar Georgette rollenspel en theater inzet, gebruikt Mêlanie beweging. “We hadden meteen een klik en zagen mogelijkheden voor samenwerking. Ik was net begonnen als zelfstandige zonder personeel (zzp’er) en had veel aan de tips van Georgette.”

“Toen ik haar voor het eerst zag, viel me op dat ze hele donkere ogen had en een bijzondere blik, maar ik dacht daar verder niet over na. Later vertelde Georgette me over haar visuele beperking. “

Mêlanie en Georgette startten samen een speltherapiegroep met acht kinderen. “Het is fijn om dat met zijn tweeën te doen. Tijdens het werk merk ik niet dat Georgette slecht ziet. Als een kind rood wordt na een bepaalde vraag ontgaat haar dat, maar ze merkt wel het ongemak. Mij ontgaan andere dingen die haar juist opvallen. Zo vullen we elkaar aan. Ik zie haar slechte zicht tijdens ons werk absoluut niet als een beperking. Ze heeft er goed haar weg in gevonden.”

Praktijk aan huis

Georgette heeft praktijk aan huis, want reizen van A naar B kost veel moeite. Ze fietst door de stad, maar oversteken is lastig. Op de plek van bestemming is het zoeken naar de ingang en de bel. “Ik maak me zo druk dat al mijn energie daarnaartoe gaat en ik uitgeput ben voordat het gesprek of de behandeling begint.”

Omdat Mêlanie een grotere praktijkruimte heeft, vinden de gezamenlijke groepen daar plaats, aan de andere kant van de stad. Georgette gaat op de fiets of laat zich brengen door haar man, maar ze wil niet te vaak een beroep op hem doen.

Het zelfstandig ondernemerschap past goed bij Georgette. “Ik geniet van mijn werk, sta in mijn kracht en hoef me niet te verdedigen. Ik heb de vrijheid en de ruimte om te zijn wie ik ben.”

Auteur: Iris Stekelenburg