Roxana is blind en werkt bij Defensie

Roxana van Mourik (41) is blind en sinds kort recruiter bij Defensie in Utrecht. Dit is niet haar eerste baan. Ontoegankelijke systemen, managers die het niet snappen of onverwachte reistijd maken dat ze soms voor een andere baan kiest, hoe leuk het werk ook is.

Roxana heeft zich nooit laten weerhouden door haar visuele beperking om iets te doen. “Maar”, zegt ze, “je moet wel kansen krijgen en grijpen.” Toen ze haar master Culture, organisation & management had, kwam ze terecht bij uitzendbureau Randstad. Hier richtte men zich onder meer op Wajongeren, ofwel jongeren met een Wajong-uitkering. Roxana is ook een Wajongere en staat in het doelgroepenregister, maar heeft daar nooit gebruik van hoeven maken.

Computersysteem uit jaar nul

Bij Randstad kon Roxana aan de slag als recruiter. “Werven van geschikt personeel bleek op mijn lijf geschreven”, vertelt ze. “Ik praat graag met mensen en vind het mooi de juiste werknemer bij de juiste werkgever te plaatsen. Helaas was het computersysteem uit het jaar nul niet toegankelijk en heb ik met pijn in mijn hart afscheid genomen. Via via kwam ik bij ABN AMRO terecht, maar dat bleek geen goede match. Na de geboorte van ons eerste kindje en vrijwilligerswerk, werd ik door mijn netwerk gewezen op een baan als recruiter bij de Rabobank. Hier heb ik zes jaar met veel plezier gewerkt.”

Blind schrikt af

Hoewel Roxana haar banen vaak krijgt door het inzetten van haar netwerk, heeft ze veel sollicitatiebrieven geschreven. Vaak mag ze op gesprek vanwege haar mooie cv, maar volgt een afwijzing omdat men haar beperking toch te spannend of ingewikkeld vindt. Sommigen zijn hier open over, anderen niet. In haar eerste brief vertelt ze bijna nooit dat ze blind is. Haar ervaring is dat dit afschrikt. Roxana vertelt het wel als ze uitgenodigd wordt voor een gesprek. Soms komt het dan toch niet tot een uitnodiging, soms wel en wordt ze alsnog afgewezen.

Ik wil vaak te veel en te snel

Roxana vervolgt: “Intussen kregen we ons vierde kindje, was er bij de Rabobank een voor mij niet fijne wisseling van management en werd thuiswerken de norm. Dat is qua reistijd prettig, maar ik heb mensen om me heen nodig. Ik wil vaak te veel en te snel. Dat merkte ik ook na mijn overstap naar Beeld en Geluid. Bij de Sociale Verzekeringsbank (SVB) afdeling Banenafspraak zat ik vervolgens wel op mijn plek.”

Soms spreekt de stilte

Het feit dat Roxana niets ziet, heeft ook voordelen voor haar werk. Ze raakt niet afgeleid door uiterlijk, is zich scherp bewust van stem, intonatie en soms spreekt de stilte ook. Kandidaten zijn vaak open over hun eventuele beperking of uitdaging. Zeker in haar werk als recruiter Banenafspraak heeft ze best emotionele gesprekken gevoerd met kandidaten die zich door haar gezien voelden.

Traantje gelaten

Roxana vervolgt: “Ik bleek toch vaker naar het SVB-hoofdkantoor in Amstelveen te moeten reizen dan gedacht. Zeker zonder nieuwe geleidehond – vanwege de lange wachttijden – kostte me dat te veel energie. Ik heb mijn baan daarom helaas op moeten zeggen en daar wel een traantje om gelaten. Ik heb besloten dat ik vanuit mijn woonplaats Houten niet verder wil reizen dan Utrecht. Daar heb ik nu een mooie baan bij Defensie op de Kromhoutkazerne als recruiter Team Open Sollicitaties voor 32 uur.”

Leidinggevende lijkt me wel wat

Roxana besluit: “Vroeger wilde ik CEO worden, daar denk ik nu anders over. Maar leidinggevende lijkt me wel wat, met als speerpunt toegankelijkheid beter maken, op alle gebieden!” Die capaciteit heeft ze zeker. Een collega van haar zei ooit: “Ik heb zelden iemand ontmoet die zo goed kan zeggen waar het op staat, maar wel de relatie goed houdt!”

Auteur: Iris Stekelenburg